مدرسه ی متوسطه 1 معلم                  ادبیات فارسی هفتم:     
  دبیر : صاحبدل

   کنایه های سفر نامه ی اصفهان                                                                         

از کوره در می رود                  خشمگین می شود

تونخش رفتم                         روی آن تمرکز کردم

کلافه شدم                             خیلی ناراحت شدم

از زبان افتاد                            از پرحرفی  خسته شد

تو ذوقم خورد                          ناراحت و نا امید شدم

دلم پرپر می زد                       مضطرب و بی قرار بودم

تخت خوابیدم                         راحت خوابیدم

هفت پادشاه را به خواب دید     به خواب عمیقی فرو رفت

مُخش عیب کرد                          دیوانه شد .

کار دستش داد                       برایش مشکل درست کرد 

جاخورد                                  تعجّب کرد

گوشزد نمود                          یاد آوری کرد

زیر بار رفت                   مسئولیت را پذیرفت

لب ولوچه اش تو هم رفت        اخم کرد و غمگین شد

یک سطل آب سر او ریختند       او را نا امید کردند.

به دلش نشست                    جالب بود

پوزخند زد                   خنده ی تمسخر آمیز کرد

گوشش بدهکار نبود               توجهی نمی کرد

جگرش را خون کرد                 او را بسیار رنجاند

خرش از پل گذشت               به مقصودش رسید

برایش روضه خواندم             سعی کردم قانعش کنم

عین خیالش نبود                          توجهی نداشت

علاف بودم                          بلاتکلیف و بی کار بودم

اوقات تلخی                                عصبانیت

دل شوره                                 نگرانی

روی دستم کله می کشید            سرک می کشید    پنهانی نگاه کردن به نوشته

درباره نویسنده

محمد حسن صاحبدل

طراح قالب وین

در طول سالهایی که گذشته یافته ها و بافته هایی پراکنده برایم فراهم آمده بود که به دنبال فرصتی بودم تا آنها را در جایی بنگارم و بگذارم ؛ از طرفی در کلاس های درس پیش می آمد که سخن به درازا می کشید و ادامه مطلب باعث اطاله کلام می شد که آنها را به فرصتی دیگر احاله می کردم و اکنون این صفحه یادداشت را برای بیان این مطالب فراهم کرده ام .

مشاهده تمام مقالات